دوستان دوشنبه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
در این جلسه از کارگاه دوستان کتابهای «رود راوی» نوشتهی «ابوتراب خسروی»، «گربههای آدمخوار» نوشتهی «هاروکی موراکامی»، «جای دیگر» نوشتهی «گلی ترقی» و «صدای سوم» از نویسندگان نسل سوم آمریکا را معرفی کردند. داستان کوتاه «مهمان» از مجموعه داستان «شرق بنفشه» نوشتهی «شهریار مندنی پور» خوانده شد.
ابتدای داستان با فضاسازی از یک «عطاری» و «پیچ و خم یک کوچه» شروع می شود. داستان در ارتباط با زندگی مردی است به نام «امیر» که بعد از هفده سال از زندان آزاد میشود و به خانهی خود که در آن دوست قدیمیش، «هادی» و فرزندانش زندگی می کنند، سر می زند. امیر با مردی به نام هاشم هر دو عاشق زنی به نام «انسیه» بودهاند و هاشم و هادی در داستان به نظر اقوام و به احتمال برادر میآیند. هادی اسم دختر چهارده سالهی خود را به یاد انسیهای که فوت شده و معشوقهی هاشم و امیر بوده، انسیه گذاشته. انسیهی چهارده ساله دختری حساس به صداست و همهی صداها را بیشتر از آنچه که باید، میشنود؛ فلج است و روی صندلی چرخ دار است. پسر هادی نیز منگل است و علاقهی زیادی به غذا خوردن دارد. بنظر میرسد که نقشی که انسیه در داستان ایفا میکند، دختری است که همه چیز را می داند حتی از حس درونی آدمها خبر دارد و زمانها را خوب میشناسد و شعرها را در زمانهای مختلف خوب میتواند بخواند. نویسنده، دو انسیه را در تقابل با هم قرار داده. پسر منگل، درد را در داستان تداعی میکند. پسری که با گاز گرفتن دست نرم انسیه و به خون درآوردن دستش، زخمهای سالها پیش را به یاد امیر می اندازد.
قسمتهایی از داستان وجود دارد که ماجرای امیر و هاشم را در دیالوگها و با تعریفی که هادی از شعرهای دخترش انسیه می کند به امیر، بیقصد و غرض یادآوری می کند که این قسمت از داستان به دل هر مخاطبی مینشیند. یا تقابل خون دست انسیه با خون ریخته شده ی هاشم در داستان قسمت قابل توجهی بود که توجه هر خواننده ای را به خودش جلب می کند. اسم داستان مهمان است و مهمان شدن امیر و در نهایت میزبان شدنش، اسم داستان را شاخص می کند.
بعد از شنیدن داستان، طبقه بندی داستانها از نظر حجم (داستانک، داستان کوتاه، داستان کوتاه بلند و ...) گفته شد. در انتها جملهای گفته شد و از دوستان خواسته شد که آن را در کارگاه ادامه دهند.
«برای اولین بار، انگشتم روی ماشه لمس میشود، چون ...»
ابتدای داستان با فضاسازی از یک «عطاری» و «پیچ و خم یک کوچه» شروع می شود. داستان در ارتباط با زندگی مردی است به نام «امیر» که بعد از هفده سال از زندان آزاد میشود و به خانهی خود که در آن دوست قدیمیش، «هادی» و فرزندانش زندگی می کنند، سر می زند. امیر با مردی به نام هاشم هر دو عاشق زنی به نام «انسیه» بودهاند و هاشم و هادی در داستان به نظر اقوام و به احتمال برادر میآیند. هادی اسم دختر چهارده سالهی خود را به یاد انسیهای که فوت شده و معشوقهی هاشم و امیر بوده، انسیه گذاشته. انسیهی چهارده ساله دختری حساس به صداست و همهی صداها را بیشتر از آنچه که باید، میشنود؛ فلج است و روی صندلی چرخ دار است. پسر هادی نیز منگل است و علاقهی زیادی به غذا خوردن دارد. بنظر میرسد که نقشی که انسیه در داستان ایفا میکند، دختری است که همه چیز را می داند حتی از حس درونی آدمها خبر دارد و زمانها را خوب میشناسد و شعرها را در زمانهای مختلف خوب میتواند بخواند. نویسنده، دو انسیه را در تقابل با هم قرار داده. پسر منگل، درد را در داستان تداعی میکند. پسری که با گاز گرفتن دست نرم انسیه و به خون درآوردن دستش، زخمهای سالها پیش را به یاد امیر می اندازد.
قسمتهایی از داستان وجود دارد که ماجرای امیر و هاشم را در دیالوگها و با تعریفی که هادی از شعرهای دخترش انسیه می کند به امیر، بیقصد و غرض یادآوری می کند که این قسمت از داستان به دل هر مخاطبی مینشیند. یا تقابل خون دست انسیه با خون ریخته شده ی هاشم در داستان قسمت قابل توجهی بود که توجه هر خواننده ای را به خودش جلب می کند. اسم داستان مهمان است و مهمان شدن امیر و در نهایت میزبان شدنش، اسم داستان را شاخص می کند.
بعد از شنیدن داستان، طبقه بندی داستانها از نظر حجم (داستانک، داستان کوتاه، داستان کوتاه بلند و ...) گفته شد. در انتها جملهای گفته شد و از دوستان خواسته شد که آن را در کارگاه ادامه دهند.
«برای اولین بار، انگشتم روی ماشه لمس میشود، چون ...»
برچسب:
نویسنده: پارسا قنبری‌پور